Pekes en Ertjes

Een van de beste nieuwsbrieven die ik dagelijks in mijn mailbox ontvang is die van GamesIndustry.biz Op een of andere manier slagen zij er erg goed in om een mix te brengen van de actualiteit van de dag en interessante achtergrond stukken. Een van de populairste artikels deze week was een stuk over Sony en het consumentenprogramma van de BBC Watchdog.

In de aanloop van het programma merkte ik op enkele UK PR blogs al wat nervositeit over het programma. Want de vraag is natuurlijk: wat doe je als je hoort dat je bedrijf de twijfelachtige eer heeft om erin te verschijnen. Niet de coverage waarop gehoopt werd, kan ik me voorstellen.

Deze keer was Sony aan de beurt, want er zouden problemen zijn met de Playstion3 consoles. Een steekproef van Watchdog had namelijk aangetoond dat een groot aantal consoles het snel liet afweten, en dat bovendien het garantie beleid van Sony niet deugde. Pijnlijk want Sony heeft net een nieuwe versie van de console gelanceerd: de Playstation3 Slim.

Sony’s strategie bestond eruit om in de aanval te gaan en zijn vel duur te verkopen. GamesIndustry.biz publiceert een lange brief van de Senior Vice President en Managing Director Ray Maguire die van leer trekt tegen het programma. De brief maakt de steekproef van het programma met de grond gelijk en slaagt erin om de bal terug te kaatsen naar de TV-makers. De BBC gooit de reputatie van een bedrijf en merk te grabbel op basis van enkele kwakkels in een poging om leuke televisie te maken.

Het beste wat je kan doen is natuurlijk om te proberen ervoor te zorgen dat het niet tot een uitzending komt. Maar wat doe je wanneer je “geen eerlijke kans krijgt”, zoals Maguire het zegt? Wel met eerlijkheid en transparantie kom je al heel ver, daar bulkt deze brief van. Mooi de schade beperkt van Sony, al hebben de iets té ijverige TV makers ook wel meegeholpen.

Deze post kan je ook op Public Related nalezen.

Bram Souffreau heeft een interessant antwoord gegeven op een blogpost van Luc Van Braekel.
Ik kan me in de meeste zaken wel vinden. Andere zijn dan weer een beetje kort door de bocht volgens mij, bijvoorbeeld het stukje over de commerciële spirit op redacties. Journalisten moeten geen ondernemers zijn. Zoals ik op Public Related al schreef denk ik niet dat het een goed idee is om die muur tussen de commerciële dienst en redactie neer te halen.

Tijdens een stage op een Wetstraat redactie voelde ik hoe ‘nieuws’ ontstond. De ene hand wast er de andere:”Ik geef jou wat, en jij geeft mij de front.” Dikke tegenvaller. Zoals Bram zegt er is geen tijd om uren tijd te steken in een verhaal dat misschien iets zou kunnen zijn. De krant voor de volgende dag moet vol en dat is wat telt. Kritisch zijn misschien nog minder.

Op de regio redactie was dit echter totaal niet het geval. Je moet buitenkomen. Mensen aanspreken in winkels en op straat. Je wagen eens aan de kant zetten en vragen waar ze mee bezig zijn. Regio correspondent zijn kwam het dichst in de buurt bij het idee van journalistiek dat ik bij aanvang van mijn studies had.

Na mijn studies ben ik een van die ‘gladde’ PR jongens geworden. En dat brengt mij bij het volgende punt: het is namelijk niet zo dat de macht van de PR machine bepaalt wat er in de krant verschijnt. Ik houd er niet van als de job die ik graag doe, op die manier wordt omschreven.

Ik zie mezelf meer iemand die kijkt wat beschikbaar is bij zijn klanten en hoe dat kan matchen met wat journalisten vragen. Met andere woorden een Provider of Content. Het lijkt soms ‘bon ton’ te zijn om alle persberichten en info af te branden, maar het is ook gewoon gemakkelijk. Dat al die verhalen (ik durf niet ‘nieuws’ schrijven) komen aanwaaien zonder enige moeite.

Verder heb ik ook enige ervaring met PR voor games en dvd’s. Met de hand op het hart. Ik heb liever dat iemand in een goed stuk eerlijk zijn mening geeft over een bepaalde titel dan de korte inhoud van de achterflap (die digitaal word doorgemaild) samen te herleiden tot drie zinnen.

Helaas gebeurt het ook dat sommigen ook gretig een bepaalde titel aanvragen om in de kast te zetten maar niet in de krant bijvoorbeeld. Dat vind ik dan weer onbegrijpelijk. Het is interessant genoeg om gratis te ontvangen, maar net niet leuk genoeg om te delen met mijn lezers? Kom op.

Gelukkig zijn er ook waartegen ik kon zeggen: “Luister, ik stuur je een exemplaar en bekijk het even. Als het waardeloos is, so be it maar ik denk dat je het goed zal vinden.” Het is een eerlijke en open manier van samenwerken, waarbij iedereen wint.

Om helemaal onpasselijk van te worden, zijn de publicaties waar alleen adverteerders welkom zijn. Het gebeurt.

Pas op het is ook niet eenvoudig, zonder een adverteerder is er geen medium. Zonder journalisten is er geen stuk voor het medium. En zonder persberichten zou het ook een pak moeilijker zijn om al die stukken te verzinnen. Het is dus nogal genuanceerd. Dat wilde ik even kwijt.

Binnen enkele weken gaan we opnieuw op teambuilding met LVT. Een beetje speciale gebeurtenis omdat ik vorig jaar voor de eerste keer mee ben gegaan, hoewel ik pas de week erna bij LVT aan de slag ging. Dat was totaal geen punt en ik kon gewoon mee. Super vond ik dat. Tijdens de rit naar Tessel reed ik met collega Siska Hoste mee, die er meteen voor zorgde dat ik me welkom voelde in het team, en me een beetje voorbereidde op die dertig Nederlandse collega’s die ik plots had gekregen
Dit jaar is de organisatie van de teambuilding in haar handen. Ik weet alleen dat we iets in de Ardennen gaan doen, meer wil ze niet lossen. Het zal wel in orde zijn, daar niet van. Siska heeft een neus voor exclusieve locaties enz dus ik kijk er echt naar uit.

Ik ben alleen iemand die stiekem eens gaat schudden met kado’s en betasten omdat ik te nieuwsgierig ben. Tijdens de lunch eens kijken of ik niet meer te weten kan komen. U hoort er nog van!

Vorige week heb ik op de LVT blog Public Related een stukje geschreven met als titel digging gold. Het heeft ongeveer een week in draft gestaan en is meermaals compleet over een andere boeg gegooid. De aanleiding bleef echter hetzelfde namelijk de uitspraak van Peter Vandermeersch dat de muur tussen de redactie en commerciële afdeling moet verdwijnen.

Ok het is een quote waar wellicht een hele redenering achter schuilgaat maar ik schrok er toch wel van. Plots zag ik bij Clo een presentatie over hoe media verschuiven naar social media en mijn post was klaar. Mediahuizen zoeken nog altijd naar een goed business model waar nieuwe media in passen.

Een weekje na die post heeft NRC zijn hele website overboord gegooid. En verschijnt in De Standaard een artikel: wederom over de toekomst van de journalistiek. Want er is iets vreemd aan de hand. Er is meer en meer belangstelling voor nieuws maar de uitgevers slagen er niet in om dit om te zetten in cash. Mediabedrijven verliezen inkomsten en besparen op personeel, maar toch blijken er steeds meer consumenten voor nieuwsberichten te zijn. Dat blijkt uit het zesde jaarlijks rapport State of the news media.

De directeur van PEJ is Tom Rosenstiel, een professor journalistiek die als politiek verslaggever en mediaspecialist heeft gewerkt voor de Los Angeles Times en Newsweek. Hij bevestigd wat ik op Public Related vertelde. ‘Kranten moeten een manier vinden om hun websites rendabel te maken’, zegt Rosenstiel. ‘Ze hebben nog niet door dat mensen niet voor berichten zullen betalen zoals ze tot nu toe voor een krant hebben betaald. Maar er zijn nog mogelijkheden die ze niet hebben verkend.’

Rosentiel zegt verder nog dat namen van sommige journalisten krijgen meer gewicht, los van de traditionele nieuwsgroepen ‘ Veel van die journalisten zijn actief in de nieuwe media en zijn gespecialiseerd in hun onderwerpen en in hun bereik. Zo brengt de succesvolle website MinnPost enkel cultuurnieuws uit de omgeving van Minneapolis. Er is een publiek voor nieuws, en het groeit nog steeds. Als de industrie geen manier vindt om dat rendabel te maken, zullen individuele journalisten of andere bedrijven het wel doen.’

Als het in de krant staat zal het wel kloppen zeker?