Pekes en Ertjes

Morgenavond ga ik naar een debat over de toekomst van de journalistiek. Het tweede op evenveel weken en ik heb begrepen dat er deze week ook nog een in Brussel plaatsvindt. Tijdens het BJIT debat gaf Computable een presentatie over de hervorming van hun redactie. De kern: waar vroeger de print redactie schreef voor online is dat nu omgekeerd. De redactie is gericht op online publiceren aangevuld met een uitgebreid panel van experts. Het was sprong in het duister maar wel een die voorlopig goed uitpakte.

De reacties van de Belgische deelnemers aan het debat na de presentatie waren niet hoopgevend. De Belgen zijn conservatief en blijven maar in cirkels ronddwalen. Dat was een grote teleurstelling. Ik hoop dat er morgenavond ook eens iemand uit België aan het woord komt die creatief durft nadenken over die toekomst. Het is gemakkelijk om met zijn allen te klagen over de consument en het internet. Alleen verdwijnen die problemen daar niet mee. Er is creativiteit en moed voor nodig, en dat zal altijd radicaal zijn. Dingen die bekend zijn in vraag durven stellen. Het is namelijk niet omdat iets bestaat dat het ook goed is. Het huidige mediamodel is daar een perfect voorbeeld van.

Dingen in vraag stellen is iets wat je eerder bij partijen zoals Woestijnvis verwacht. Maar helaas, vandaag hoor ik over een artikel in De Morgen waarin staat dat Woestijnvis zal proberen om de filmpjes van Kabouter Wesley offline te halen. Woestijnvis wil de filmpjes in Nederland verkopen en dat kan niet als ze al online staan. Dat Nederland überhaupt gek is op de Kabouter door die Youtube filmpjes wordt gemakkelijkheidshalve even vergeten.

Mijn verwachtingen voor het debat morgenavond zijn intussen naar beneden bijgesteld want het belooft niet veel goeds als een ideeënfabriek als Woestijnvis ook al in een digitale kramp schiet.

Ik heb even de online profielen van de deelnemers bekeken en -op Indymedia na-  kan je ze niet echt actief noemen. Terwijl, je van deelnemers aan zo’n debat toch zou mogen verwachten dat ze gaan experimenteren? Ik verwacht geen heil van instituten zoals de VRT. Op redactieniveau zullen daar wel mensen zitten die het licht gezien hebben maar achter de hippe branding schuilt een administratie die alles tegenhoudt.

Gelukkig is er De Werktitel : een journalistiek experiment dat na twee maanden per dag ongeveer 1000 unieke bezoekers over de vloer krijgt. Hoofdredacteur Georges Timmerman:

“We publiceren aan een tempo van gemiddeld een artikel per werkdag, dat maakt ongeveer 25 artikels per maand. We publiceren uitsluitend nieuwe, originele en exclusieve verhalen. Die aanpak heeft ondertussen al ettelijke primeurs opgeleverd, waarvan er een aantal werden overgenomen door de reguliere media (al dan niet keurig met bronvermelding). Eén van onze artikels werd integraal overgenomen door een Duitse krant.”

Volgens Timmerman zijn alle mogelijke thema’s en genres zijn in principe mogelijk (nieuws, interviews, politiek, buitenland, cultuur, analyse en opinie, reportages, satire). De enige criteria die tellen zijn kwaliteit, originaliteit en maatschappelijke relevantie. Met een combinatie van onderzoeksjournalistiek, mediakritiek en eigen nieuwsgaring hoopt De Werktitel het verschil kunnen maken met de klassieke media.
Voorlopig is het maar een experiment en werkt de ploeg van De Werktitel aan wat een professionele internetkrant kan worden. “Een vingeroefening, een soort nulnummer, een wissel op de toekomst en een staalkaart van wat een professionele internetkrant zou kunnen worden” zoals Georges Timmerman het omschrijft.

Een ander interessant voorbeeld is <H>ART, een tijdschrift voor hedendaagse kunst, als antwoord op de verschraling van de cultuurberichtgeving in de gevestigde media. In januari begint <H>ART aan zijn vierde jaargang.

Beide uitgaven trekken voluit de kaart van kwaliteitsvolle journalistiek/content want er is geen plaats voor gemakkelijke journalistiek/content in de toekomst. Een consument is niet bereid om te betalen voor iets wat een journalist op internet heeft gevonden. Het overnemen van nieuws (niet alleen online maar ook in print bijvoorbeeld) heeft geen enkele meerwaarde meer. Voor RSS feeds heb ik mijn eigen reader, zonder advertenties. 
Ik zal tweeten vanuit de zaal, benieuwd of het allemaal kommer en kwel zal zijn.

Ik ben begonnen aan de basisopleiding PHP-MySQL bij Syntra in Mechelen. Ik ken een beetje basis HTML maar daar houdt het mee op, het zal dus zeker geen kwaad kunnen We zijn intussen twee lessen ver en ik heb al veel geleerd.

Eerst en vooral: mensen die al eens geprogrammeerd hebben pakken graag uit met de talen die ze kennen/kunnen. Dames en heren de programmeur is een trots beestje!

Ik ken er niets van: het enige dat ik al geprogrammeerd heb is mijn digibox. Tijdens de les kwam enkele keren ter sprake dat we ook object georiënteerd zullen programmeren. Ik steek dadelijk mijn hand op om te vragen wat dat dan is: Object georiënteerd programmeren? Want wat is dan niet- object geriënteerd programmeren? Er kwam wel een antwoord, maar wat het nu echt inhoudt is me nog niet duidelijk.

Dit weekend kreeg ik de vraag van iemand of ik op mijn cursus object georienteerd programmeer. Blij dat ik kan meebabbelen, bevestig ik enthousiast dat dit het geval is. Ik maak van de gelegenheid gebruik om te checken wat dat dan juist inhoudt. Maar dat is blijkbaar toch moeilijker dan gedacht.
Uiteindelijk heb ik even op wikipedia gekeken, die blonk ook niet echt uit in duidelijkheid.

Mijn conclusie was dat het noodzakelijk is om een extra taal toe te voegen aan de IT opleidingen. We spelen daarmee in op het hierboven vermelde eergevoel van de programmeur tenijnde subject georiënteerd te communiceren. Ik stel u voor : MetaDutch 1.0 Beta

Input:
sentence to subject
(ifnot) ; subject = +
Try_again

sentence to subject
(when) ; subject = +
Output

Deze taal heeft maar 1 doel, ervoor zorgen dat subject begrijpt wat input is. De eerste stap in succesvolle communicatie is ervoor zorgen dat er geen ruis zit op je kanaal zit zodat de ontvanger de boodschap begrijpt en kan reageren. Anders belandt je communicatie met je subject in een lus van onbegrijpbaarheid die uiteindelijk kan overgaan naar een lus van onbegrip! Ten allen tijde te vermijden want dan is een reset nodig van alle variabelen (subjecten) zodat de relaties onderling opnieuw genormaliseerd worden!!

Alle gekheid op een stokje. Ik vertel niets nieuws: Object-georiënteerde talen bieden te weinig semantiek.  Een artikel dat 10 jaar geleden al zegt dat de kloof tussen programmeur en eindgebruiker te groot wordt, als foutmelding kan dat wel tellen.

Vandaag ronden we bij LVT een leuk project af. We stellen: www.prsource.be voor. In het kort is het een tool die journalisten en bronnen via Twitter gemakkelijker met elkaar in contact wil brengen. Iedereen die denkt dat hij een mogelijke bron kan zijn voor journalisten kan het account volgen. PR consultants, communicatieverantwoordelijken, NGO’s of zelfs politici.

Wanneer een journalist informatie of verhalen zoekt over een bepaald onderwerp stuur hij een bericht aan @prsource die het vervolgens aan al de volgers van het account laat weten.

Aan dit project ging een redelijk lang traject vooraf van brainstormen, uitwerken, herbeginnen, enz. Er is al veel geschreven over PR2.0, nieuwe PR of hoe je het beestje ook wil noemen. Wat is de positie van PR agentschappen, dat is eigenlijk de vraag die gesteld moet worden. PR consultants moeten Conversation Enablers worden en dat proberen we hiermee te doen.

Goedele had enkele bedenkingen op twitter waar ik hier even dieper op in wil gaan. We gaan zelf niet op zoek naar bronnen. Wie denkt journalisten te kunnen helpen kan het account zelf volgen. Dat zullen wellicht vooral professionals zijn die er beroepsmatig iets aan hebben. Die bronnen zullen uiteindelijk wel komen denk ik.

De uitdaging voor PRsource is om duidelijk te maken waarom Twitter zo’n handige tool is. Laat ons eerlijk zijn, in België is Twitter vooral een zaak van IT en technologie journalisten. Misschien kan het initiatief hen over de streep trekken en ook aanzetten om gewoon te twitteren. In Nederland is de situatie heel anders…

Wanneer communicatie met journalisten beter wordt, dan zullen we daar zelf ook wel de voordelen van plukken. We zijn in elk geval benieuwd naar jullie feedback!

Een van de beste nieuwsbrieven die ik dagelijks in mijn mailbox ontvang is die van GamesIndustry.biz Op een of andere manier slagen zij er erg goed in om een mix te brengen van de actualiteit van de dag en interessante achtergrond stukken. Een van de populairste artikels deze week was een stuk over Sony en het consumentenprogramma van de BBC Watchdog.

In de aanloop van het programma merkte ik op enkele UK PR blogs al wat nervositeit over het programma. Want de vraag is natuurlijk: wat doe je als je hoort dat je bedrijf de twijfelachtige eer heeft om erin te verschijnen. Niet de coverage waarop gehoopt werd, kan ik me voorstellen.

Deze keer was Sony aan de beurt, want er zouden problemen zijn met de Playstion3 consoles. Een steekproef van Watchdog had namelijk aangetoond dat een groot aantal consoles het snel liet afweten, en dat bovendien het garantie beleid van Sony niet deugde. Pijnlijk want Sony heeft net een nieuwe versie van de console gelanceerd: de Playstation3 Slim.

Sony’s strategie bestond eruit om in de aanval te gaan en zijn vel duur te verkopen. GamesIndustry.biz publiceert een lange brief van de Senior Vice President en Managing Director Ray Maguire die van leer trekt tegen het programma. De brief maakt de steekproef van het programma met de grond gelijk en slaagt erin om de bal terug te kaatsen naar de TV-makers. De BBC gooit de reputatie van een bedrijf en merk te grabbel op basis van enkele kwakkels in een poging om leuke televisie te maken.

Het beste wat je kan doen is natuurlijk om te proberen ervoor te zorgen dat het niet tot een uitzending komt. Maar wat doe je wanneer je “geen eerlijke kans krijgt”, zoals Maguire het zegt? Wel met eerlijkheid en transparantie kom je al heel ver, daar bulkt deze brief van. Mooi de schade beperkt van Sony, al hebben de iets té ijverige TV makers ook wel meegeholpen.

Deze post kan je ook op Public Related nalezen.

Als ik moet zeggen waar ik professioneel het meeste schrik voor heb, is dat de automatische piloot. Gelukkig gebeurt er in mijn vakgebied enorm veel, zodat het eerder moeilijk is om als jonge PR professional boven de golf uit te kijken en te ontdekken waar de stroming ons naartoe brengt.

Hoewel het internet zelf de oorzaak is van al die deining verbergt het ook enkele bakens die je toch min of meer de weg kunnen wijzen. Zo ben ik even op zoek gegaan naar the skills die PR mensen zouden moeten hebben in de toekomst.

Er zijn een paar goede posts over te vinden, maar het leukste was dit filmpje van Ogilvy.

Wat onthouden jullie? Of zouden jullie nog willen toevoegen?

Er is in Nederland wat te doen over reclame in de klas. Een reclamebureau biedt scholen namelijk gesponsorde gastlessen aan; In de lessen komen dan bijvoorbeeld producten van unilever onder de aandacht van de leerlingen.  Tijdens de reportage op radio1 vanmorgen moest ik ook even mijn wenkbrauwen fronsen. Het is een ding om een Coca Cola drankautomaat te plaatsten. Een product pluggen tijdens de lessen is iets anders.

In PR kloppen we ons zelf soms op de borst omdat een stuk dat geschreven is door een journalist, een heel andere perceptiewaarde heeft dan een gedrukte advertentie. Een lezer gaat ervan uit dat die journalist weet waarover hij spreekt, wat een stuk een bepaalde autoriteit meegeeft. Als je dat principe vertaald naar een klas waar iemand wordt aangekondigd als expert door een leraar, dan ga je denk ik een brug te ver. Het zou bij ons niet snel gebeuren.

Hoewel. Ik herinner me dat we vroeger met onze klas de kerncentrale van Doel bezocht hebben. Als ik dan enkele weken geleden hoor hoeveel de Nucleaire lobby uittrekt om het publiek meer aan zijn kant te krijgen, dan was dat misschien toch niet alleen maar om onze leraar een plezier te doen. Uiteraard zit daar meer strategie achter. Dat gebeurt niet zomaar.

Andere voorbeelden van ‘gesponsorde’ lessen welkom in comments!

Vanmorgen via mashable bij Buzzstream uitgekomen. De uitleg in het artikel leek mij alvast de moeite om me snel op te geven voor een van de invites. Zopas zag ik al een eerste review bij Jason Falls die zijn eerste ervaringen heeft neergeschreven.

Waar ik steeds vaker op bots, is dat er tools opduiken die PR professionals zouden kunnen helpen. Op zich zien ze er leuk uit, grafisch zijn ze allemaal in orde maar veelal zijn het varianten op elkaar en op basis van de Twitter API. Veel verder dan:”ok dit is wel leuk.” kom ik dikwijls niet. Wat mij interesseert is hoe we collega’s het kunnen gebruiken bij het servicen van klanten en bloggers/journalisten.

Buzzstream is daar een uitzondering op. Het zit echt goed in elkaar en is de moeite om verder in het oog te houden. Je maakt een account en vervolgens maak je twee bookmarklets aan. Niet schrikken, je moet gewoon een knopje aanklikken. Voila you’re good to go.

Als je nu op een blog of website komt, moet je de bookmarklet in je browser aanklikken. Er zal een pop-up verschijnen en de software scant de website naar alle relevante contactinformatie. E-mailgegevens, twitter account, URL’s voor contactformulieren,… en je kan manueel aanpassen waar de spiders het laten afweten of wanneer je wat grondiger te werk wil gaan. Je kan opteren om het contact aan iemand binnen het account team toe te wijzen. Even saven en je je hebt een nieuw contact in je systeem, dat helemaal opgevolgd wordt.

Vanuit Buzzstream kan je nu je contactpersoon een e-mailsturen. Het systeem zal zichzelf in BCC zetten en plaatst de mail in een contactgeschiedenis.Als je contact antwoord via twitter of mail, of zelfs je naam vermeldt op Twitter dan wordt mee toegevoegd aan de geschiedenis.

Bekijk zeker even het filmpje:

Het stof is intussen wat gaan liggen, maar Google Wave heeft een mooie entrée gemaakt. Het heeft daarbij zelfs de coverage over Microsoft’s nieuwe zoekmachine Bing ondergesneeuwd.
Google Wave vertrekt vanuit het gegeven dat e-mail eigenlijk al heel oud is zonder dat het mee evolueerde. Mensen communiceren nu op een totaal andere manier dan 40 jaar geleden (zo oud is e-mail al). Luis Suarez van bij IBM gebruikt e-mail zelfs gewoon niet meer.

Kortom : het is leuk om het vertrouwde en bekende gewoon overboord te gooien en iets helemaal nieuws te beginnen. Daarbij vertrekt Google vanuit de communicatie zoals we die de laatste jaren hebben leren kennen.

Raphael Cockx haalt op T-zine terecht aan:

“Google hoopt dat Wave, momenteel eigenlijk niet meer dan het samenbrengen van bestaande diensten als Twitter of Facebook in een nieuwe interface, succes zal oogsten dankzij de extra software die andere ontwikkelaars voor het platform creëren.”

Op zich is het niet zo vernieuwend wat Google doet. “Andere partijen bieden deze technologiën al langer aan,” zegt analyst Jeremiah Owyang. Alleen doét technologie an sich er niet toe, het gaat erom wat je er mee doet. En dat doet Google nu net zo goed.

De Web2.0 lifestyle wordt een workstyle. Het zal binnendruppelen bij ondernemingen omdat werknemers er gebruik van maken, niet omdat de IT afdeling denk dat het wel handig zou kunnen zijn. Innovatie zal komen van developers die applicaties ontwikkelen.

Uiteindelijk zal het een grote invloed hebben op communicatie. We zullen nog sneller en efficiënter communiceren met elkaar. Real-time conversations wanneer het mogelijk is en e-mail als de ontvanger offline is. Zonder dat je hoeft te schakelen tussen twee systemen. Meer instant.

Het zal eenvoudiger zijn om samen te werken rond bepaalde projecten. Eindeloze e-mailkettingen zullen vervangen worden door een soort wiki-conversatie die je perfect kan reconstrueren. No more ‘Reply all’!

En uiteraard zal ook PR verder veranderen. De kleine bocht die is ingezet door Twitter en aanverwanten zal onomkeerbaar blijken. We zullen nog persoonlijker met journalisten kunnen (moeten) werken. Wellicht is het een oud zeer maar we zullen nog selectiever moeten zijn in het versturen van informatie. Klanten nog meer bewust maken van het feit dat niet àlles interessant is voor een perscontact.

Want laat het duidelijk zijn, bij IM is het gevaar voor ruis nog groter dan bij e-mail. De applicaties bieden enorme kansen voor PR maar we mogen niet blind zijn voor de valkuilen.

Een tweet van @gemarkeerd herinnerde me aan een blogpost die al een tijdje in draft stond.

Het is iets wat me eerder al was opgevallen en eerlijk gezegd een beetje ergerde. Niet zozeer dat bloggers ‘zich voor de kar laten spannen’, totaal niet. Eigenlijk meer het tegendeel. Zoals @gemarkeerd zegt: zij die de mond vol hebben over “onafhankelijke media”. Bloggers die, als ze eerlijk zijn, eigenlijk een journalist willen zijn en net daardoor hun eigen medium te weinig eer aandoen.

Ik probeer mij te verduidelijken door een parallel te trekken met de fotografie. De uitvinding van de fotografie was een revolutie. Maar in de beginjaren van het medium zie je hoe het worstelt en hunkert naar erkenning. In een poging om serieus genomen te worden als volwaardige kunstvorm. Edward Steichen bijvoorbeeld die een begenadigd schilder was.

Zoals Bert Danckaert het zegt op zijn Muur van Onbegrip:

“De foto’s die hij in het begin van de 20ste eeuw maakte, zijn prototypen van de picturalistische stijl en waren heel letterlijk beïnvloed door de schilderkunst. Het meest voor de hand liggende voorbeeld hiervan is het zelfportret dat hij in 1902 maakte met schilderspalet in de hand; de symbiose van fotografie en schilderkunst was compleet, Steichens foto’s werden zelfs als ‘paintographs’ of ‘photopaints’ omschreven.”

 ”Langzamerhand werd het duidelijk dat het picturalisme op een dood spoor zat en dat de fotografie aangewend werd om de schilderkunst en grafische kunsten te imiteren. Voortrekkers als Stieglitz ontdekten de mogelijkheden van de ‘zuivere’ fotografie en maakten kort na de eeuwwisseling de overgang naar de ‘straight photography’. Eenvoudige onderwerpen namen de plaats in van de beladen taferelen van het picturalisme en alle technische ballast werd overboord gegooid. Foto’s mochten er voortaan uitzien als foto’s: haarscherp en accuraat.”

Pas toen is fotografie volwassen geworden.

Vandaag zitten nieuwe media met hetzelfde probleem te worstelen namelijk de burgerjournalisten. Het woord vertrekt volgens mij vanuit een verkeerd standpunt nieuwe media moeten geen traditionele media willen zijn en omgekeerd. Bloggers moeten niet proberen om objectief nieuws te brengen. Hun sterkte ligt in het subjectief brengen ervan. Het zal wellicht nooit verdwijnen, maar het zou leuk zijn moest het wat minder zijn. Tot die tijd zullen de nieuwe media in hun pubertijd of erger blijven steken.

Bram Souffreau heeft een interessant antwoord gegeven op een blogpost van Luc Van Braekel.
Ik kan me in de meeste zaken wel vinden. Andere zijn dan weer een beetje kort door de bocht volgens mij, bijvoorbeeld het stukje over de commerciële spirit op redacties. Journalisten moeten geen ondernemers zijn. Zoals ik op Public Related al schreef denk ik niet dat het een goed idee is om die muur tussen de commerciële dienst en redactie neer te halen.

Tijdens een stage op een Wetstraat redactie voelde ik hoe ‘nieuws’ ontstond. De ene hand wast er de andere:”Ik geef jou wat, en jij geeft mij de front.” Dikke tegenvaller. Zoals Bram zegt er is geen tijd om uren tijd te steken in een verhaal dat misschien iets zou kunnen zijn. De krant voor de volgende dag moet vol en dat is wat telt. Kritisch zijn misschien nog minder.

Op de regio redactie was dit echter totaal niet het geval. Je moet buitenkomen. Mensen aanspreken in winkels en op straat. Je wagen eens aan de kant zetten en vragen waar ze mee bezig zijn. Regio correspondent zijn kwam het dichst in de buurt bij het idee van journalistiek dat ik bij aanvang van mijn studies had.

Na mijn studies ben ik een van die ‘gladde’ PR jongens geworden. En dat brengt mij bij het volgende punt: het is namelijk niet zo dat de macht van de PR machine bepaalt wat er in de krant verschijnt. Ik houd er niet van als de job die ik graag doe, op die manier wordt omschreven.

Ik zie mezelf meer iemand die kijkt wat beschikbaar is bij zijn klanten en hoe dat kan matchen met wat journalisten vragen. Met andere woorden een Provider of Content. Het lijkt soms ‘bon ton’ te zijn om alle persberichten en info af te branden, maar het is ook gewoon gemakkelijk. Dat al die verhalen (ik durf niet ‘nieuws’ schrijven) komen aanwaaien zonder enige moeite.

Verder heb ik ook enige ervaring met PR voor games en dvd’s. Met de hand op het hart. Ik heb liever dat iemand in een goed stuk eerlijk zijn mening geeft over een bepaalde titel dan de korte inhoud van de achterflap (die digitaal word doorgemaild) samen te herleiden tot drie zinnen.

Helaas gebeurt het ook dat sommigen ook gretig een bepaalde titel aanvragen om in de kast te zetten maar niet in de krant bijvoorbeeld. Dat vind ik dan weer onbegrijpelijk. Het is interessant genoeg om gratis te ontvangen, maar net niet leuk genoeg om te delen met mijn lezers? Kom op.

Gelukkig zijn er ook waartegen ik kon zeggen: “Luister, ik stuur je een exemplaar en bekijk het even. Als het waardeloos is, so be it maar ik denk dat je het goed zal vinden.” Het is een eerlijke en open manier van samenwerken, waarbij iedereen wint.

Om helemaal onpasselijk van te worden, zijn de publicaties waar alleen adverteerders welkom zijn. Het gebeurt.

Pas op het is ook niet eenvoudig, zonder een adverteerder is er geen medium. Zonder journalisten is er geen stuk voor het medium. En zonder persberichten zou het ook een pak moeilijker zijn om al die stukken te verzinnen. Het is dus nogal genuanceerd. Dat wilde ik even kwijt.