Een kleine week geleden dan op The Big Picture een verzameling beelden van Sergei Mikhailovich Prokudin-Gorskii (1863-1944) die 100 jaar geleden het rijk van Tsaar Nicholas II in beeld bracht. Voor alle duidelijkheid dat was rond 1910: de Eerste Wereldoorlog was zelfs nog niet begonnen…
Toch maakte hij met een ingenieus systeem van kleurenfilters fantastische kleurenbeelden van het toenmalige Rusland.

beeld Wikipedia

De geschiedenis is helemaal niet zwart-wit!

we hadden een tafeltje net voor de open keuken en konden alles perfect volgen nadeel op een warme dag als gisteren is dat het natuurlijk redelijk warm wordt na een tijdje. Nadat we onze keuze gemaakt hadden, kregen we een soepje van krab dat ongelooflijk afsmaakte. Zo’n rijke smaken daar neem je even de tijd voor om van te genieten!

Als voorgerecht nam ik “Lard de poitrine de porc pie noir fondant, laqué à la japonaise” een ontzettend zacht stuk buikspek waar je mes gewoon doorglijdt. Tegenover me werd als voorgerecht gekozen voor “Beignets de Petit Gris de Mr Roberti, beurre à l’ail, persil et pain” escargots in een jasje wat lookboter met brood. Smaakte ook super maar ik was toch blij met de keuze die gemaakt had.

Als hoofdgerecht hebben we beiden de Blanquette de veau genomen. Ik wilde absoluut nog at orgaanvlees proberen en op de kaart stond dat er stukjes pens in zaten. Als ik in zo’n zaak ben dan wil ik nieuwe dingen leren kennen en dat is gisteren zeker gelukt. Als dessert nam ik tot slot nog de tarte citron (verfrissend, luchtig, beestig lekker!) en Valérie de chocolademousse à casser.

La Paix is een no-nonsense brasserie maar heeft wel een ster omdat er uitstekend eten op tafel komt. Voor om en bij de 60euro pp gaan we zeker nog eens terug!

Ik wil maar zeggen dat ik de mobiele markt met een gezonde interesse probeer te volgen. De laatste tijd valt me meer en meer op, dat we in Europa kijken naar Amerika als koeien naar de eerte stoomtrein terwijl achter onze rug  een TGV voorbijraast.

Ik probeer me wat te verduidelijken. Telkens wanneer een partij cijfers bekend maakt over de mobiele markt in de VS, vallen de ‘experts’ over elkaar om de cijfers te duiden, alsof ze iets zouden kunnen zeggen over de markt hier bij ons. Laat staan op wereldniveau, want de markt in de VS is vele malen kleiner. Een paar kanttekeningen  dus:

1. Penetratie

Volgens de laatste cijfers die ik heb gevonden heeft ongeveer 86% van de Amerikanen een mobiel toestel. Ter vergelijking. Kazachstan (!!!) zit op 96% en zo de meeste geïndustrialiseerde landen zitten tegen of over de 100%. België zit momenteel op 111%. Hier heb ik enkele cijfers op een rij gezet.

2. Infrastructuur

Ook voor wat betreft die beschikbaarheid van snel mobiel internet (3G) was de VS een van de laatste om te volgen. Voor mobiel internet zijn er geen grote infrastructuurwerken vereist zoals met internet langs de fixed line. De groeilanden China, India, Korea enz. hadden een achterstand voor fixed line internet maar maken dat nu goed voor mobiel internet. Topmodellen van producenten werden steevast met vertraging geïntroduceerd omdat de markt compleet achterliep terwijl ze wel beschikbaar waren in landen als Indonesië en de Filipijnen.

3. Gebruik

Op gebied van gebruik hinkt de VS ook al enorm achterop. Sybase ondervroeg 4100 gebruikers van mobiele diensten in de VS , China , Duitsland, Zuid Afrika, India, Mexico en UK over de mobiele cultuur. Daaruit bleek dat ongeveer 9 op de 10 chinezen gebruik maakt van relatief eenvoudige mobiele diensten als SMS en Instant Messaging. In de VS zijn dat er slechts 3 op de 10. We spreken hier niet over apps waar geeks dol op zijn, het gaat over basis SMS en IM… De koplopers van het peleton zijn al bezig met mobiele betalingen.

Je kan je dus afvragen of nieuws over de Amerikaanse gebruiker zo hot is als die amper bekend is met SMS terwijl de Chinese boer mobiel de marktprijzen van zijn gewassen opzoekt. De mobiele mindset van die Chinese boer staat gewoon veel verder dan de gemiddelde Amerikaan.

Ik hoor somigen al zeggen “Ja maar met de iPhone / iPad komt dat allemaal in orde!” Forget it. Analist Tomi Ahonen schreef dit al in 2008 en meer dan twee jaar later lees ik vandaag nog steeds hetzelfde in Newsweek. Wanneer komt het dan?

Ik denk dat het punt gemaakt is. Ja er komen uitstekende toestellen uit Noord-Amerika en die toestellen hebben de markt mee volwassen gemaakt en op het gebied van gebruiksvriendelijkheid is het alleen maar een stap voorwaarts geweest. Ik denk alleen dat wie zich blijft blindstaren op de stoomlocomotief de TGV zal missen.

De laatste weken probeer ik me een beetje te verdiepen in Data Visualisation. Enorm boeiend, en bij momenten frustrerend omdat er meestal toch wat programmeerskills bij komen kijken. Gelukkig kan ik mijn hart ophalen aan de vele blogs die erover te vinden zijn.
Ik moest door deze post van Clo over waar te eten in New York terugdenken aan deze post van Flowing Data.

Dat is toch ongelooflijk straf… de beste plaats om een taxi te vinden gewoon weergegeven op een kaartje. En dat zat allemaal ergens verstopt in informatie, te wachten om gevonden te worden. Allemaal te vinden in een mobile app.

Daarnaast vraag ik me af , of je gewoon dat beeld kan/mag gebruiken. Er is vanop straat gefotografeerd dus in principe mag het denk ik. Maar ze staan er herkenbaar op en ik kan me inbeelden dat wanneer je ze dan in een advertentie gebruikt, ze toestemming moeten geven…?

Any ideas?

Antwerpen is niet de enige die daarmee worstelt met trouwens. Die plannen van Londen om een toren te bouwen als die van Eiffel beginnen iets concreter te worden zo blijkt. Een abstracte post-modernistische kopie van de toren in Parijs. Zo schaamtelijk.

Ik was net 7 geworden in 1989 toen dorpsgenoot Edwig Van Hooydonck, amper 22, de Ronde een eerste keer won. Wanneer we naar school fietsten, reden we telkens voor bij zijn huis en heel af en toe kwamen we hem tegen op de baan. We probeerden hem dan even bij te houden maar na 10 meter moesten we de strijd al staken.

Als grote fan was er natuurlijk een speciale plaats voor mij gereserveerd terwijl de nonkels aan de koffie zaten en met een half oog de koers volgden. De woonkamer bij de grootouders in het verre Oost-Vlaanderen was even te klein. ’s Avonds op tv zag ik hoe hij in het supporterscafé aan de kerk in Gooreind onthaald werd en hoe Marc Van Lombeek hem probeerde te interviewen.  Twee jaar later kon ik de nonkels opnieuw het nakijken geven omdat ik de winnaar van de Ronde kon voorspellen. Hij was de grootste en een jeugdheld zoals ik er eigenlijk maar 1 heb gehad.

Helaas bleef het daarbij, en Van Hooydonck stopte na een veel te korte carrière. Het is pas jaren later dat we kennis maken met het gebruik van doping in het peleton. Iets wat Van Hooydock eerder al aangaf: “Ik kon niet meer mee omdat ik het eerlijk wilde doen.” Tijdens het programma Flandriens vertelt hij Michel Wuyts hierover.

“Het geld kan mij niets schelen, maar mijn palmares hebben ze van mij afgepakt. Dat vind ik het ergste.” Echte helden dragen geen bandana met een leeuwenkop. Een echte held neemt verantwoordelijkheid voor zijn beslissingen, zoekt geen excuses en draagt zéker geen bandana met een leeuwenkop.

Wat is een erelijst waard als die ook gevuld is met rechtzaken en dopinggebruik. Neen, ik ben content met mijn jeugdheld. Merci Edwig.

En ook wel Pietel en de mannen van 10to1 want ik wil eens polsen of die het zouden zien zitten om een Baristacamp te doen.

damn , ben zelfs beetje zenuwachtig…

Kunstgeschiedenis

De hele insteek is dat de uitdaging voor ‘traditionele’ media niet zo nieuw is. De schilderkunst beleefde net zo’n existentiële crisis, bij de uitvinding van de fotografie. Tot die tijd was een schilderij of een tekening de enige manier om de werkelijkheid te reproduceren, een monopolie dat eeuwen duurde.
Een afbeelding van een slagveld was misschien gruwelijk maar het was geen natuurgetrouwe weergave van hoe het er op een slagveld echt aan toeging bijvoorbeeld.

De fotografie bracht een echte schokgolf teweeg: plots konden mensen de gezwollen lijken na de slag van Gettysburg zien liggen. Hoe ze er écht bijlagen. Met een donkere vlek op broek in een plas donker bloed. Wij worden al van kleins af murw geslagen met allerlei beelden, maar voor de mensen toen moet het een absolute schok geweest zijn. Niet in het minst ook voor de schilders. Plots werden ze geconfronteerd met een medium dat de dingen toonde zoals ze waren. Wat was nog de meerwaarde van de ambachtelijke schilder?

Die meerwaarde lag in elk geval niet in het louter kopiëren of weergeven van de werkelijkheid. Enkelen onder hen slaagden erin om die knop om te draaien en probeerden emoties in hun werk te leggen: impressies van het moment. Het Impressionisme was geboren. Een ongelooflijke omslag in mindset die de weg opende voor de actuele kunst zoals die vandaag bestaat. Ik hoef ook niet te vertellen dat de schilderkunst allerminst verdwenen is sinds de uitvinding van de fotografie.

Businessmodel

Vandaag merken traditionele uitgevers plots dat mensen niet meer bereid zijn om te betalen voor “hard” nieuws. Een logische evolutie want door internet en sociale netwerken komt het nieuws even snel bij de mensen als op een redactie. Live reporting of Breaking news kan het nooit halen van real-time tweets, ze zijn bij voorbaat al achterhaald.

Of die informatie dan gedrukt is op papier, op een website staat, in een mobile app zit of op een tablet te lezen staat, doet er niet toe. Na de uitvinding van de fotografie maakte het voor schilders ook niet uit of ze nu op papier of op doek schilderden. Het ging over wàt ze op dat doek zouden zetten. De info bood geen meerwaarde.

Media zullen moeten inzetten op hun mensen en know-how. Ik wil expertise en analyse. Ik wil bij de hand genomen worden doorheen de massale hoeveelheid informatie. Persoonlijk en op mij gericht. Media moeten daarom nog meer investeren in hun mensen, maar journalsten moeten ook meer buitenkomen en niet wachten tot de info tot bij hen komt aanwaaien.

Tenzij je ermee aan de slag gaat natuurlijk en er een meerwaarde aan kan geven. Door alles in een groter geheel te plaatsen bijvoorbeeld. Het komt er eigenlijk gewoon op neer dat je content aanbiedt die het waard is om voor te betalen. Uitgevers moeten meer denken in termen van BTW in plaats van abonnementen. Heel eenvoudig eigenlijk, en tegelijk ook weer niet.

Positief

Omdat het zo moeilijk is ben ik echter positief ingesteld. Er liggen volgens mij namelijk kansen voor kwaliteitsjournalistiek. Journalistiek die de tijd neemt om dingen uit te pluizen in plaats van de achterhaalde waan van het moment.

Ben benieuwd naar jullie ideeën.