Pekes en Ertjes

Ik heb op vakantie een 5-tal boeken gelezen, waaronder “Duivel in de witte stad” van Erik Larson. Het verhaal speelt zich af in Chicago net voor de wereldtentoonstelling van 1893.

Tijdens de Wereldtentoonstelling komen de levens samen van de architect Daniel H. Burnham, die voor deze tentoonstelling het architectonische meesterwerk van de Witte Stad ontwierp, en de seriemoordenaar H.H. Holmes. Burnham was een idealist, die het functionele met het esthetische wilde verenigen in een magisch landschap waar wonen een belevenis zou zijn. De charmante arts Holmes vestigde zich tijdens de voorbereidingen vlak bij het terrein van de Wereldtentoonstelling en lokte zijn slachtoffers in de val in zijn zelfgebouwde World’s Fair Hotel, dat in werkelijkheid een martelkamer was. Een spannend verhaal dat leest als een detectiveroman maar dat dus gebaseerd is op werkelijke gebeurtenissen.

Enfin, Burnham had maar 1 opdracht: de Wereldtentoonstelling van Frankrijk overtreffen. Geen eenvoudige opdracht, want dat betekende eigenlijk gewoon iets straffers doen dan de Eiffeltoren.

(beeld wikipedia)

Een ongelooflijk straf ding hoor die Eiffeltoren. Op het Laatste Nieuws lees ik dat Londen bijna 120 jaar later nog steeds jaloers is.

“Met Big Ben, Tower Bridge, The Eye of London en nog zoveel meer heeft Londen nu al een rijke verzameling monumenten. De Olympische Spelen van 2012 zullen een nieuwe aanwinst aan die collectie toevoegen. En daarvoor wil Londen zelfs de concurrentie aangaan met Parijs, want het nieuwste monument moet een soort Londense ‘Eiffeltoren’ worden.”

Meer dan een eeuw de ogen uitsteken van andere wereldsteden. Dat is een knappe prestatie.

Enkele weken geleden zag ik op Kanaalz een interview met Guillaume Van der Stichelen. Het interview op zich vond ik niet bijsterend goed, ik vond het ook wel grappig toen ze vertelden dat het boek uitgegeven is bij Roularta. Maar ik hoor de man wel graag bezig. Sommige mensen moet je gewoon laten vertellen. Af en toe een vraag voor de voeten werpen om het verhaal aan de gang te houden, en verder niets.
Vroeger konden merken zichzelf ongevraagd opdringen aan bijvoorbeeld televisiekijkers. Dat tijdperk is voorbij, mensen hebben er genoeg van en in plaats van een call to action krijg je een ‘call to aversion’. Vanuit PR standpunt vond ik dat leuk om te horen. Tenslotte is dat de essentie van wat wij proberen te doen. Via media het doeplubliek van onze klanten bereiken.

Eigenlijk is het ook niet nieuws. Een advertentie van merk X wekt een ander gevoel op bij een consument dan een artikel. Geschreven door een journalist die gewoon eerlijk over zijn ervaringen schrijft. Dat wordt al jaren verteld, niet? Misschien dat het web daar wel een catalystor van is, maar je snapt wel wat ik bedoel.
Je kan trouwens ook nog steeds je vragen stellen aan Van der Stichelen. Even je video online zetten en je krijgt gratis advies. Misschien een hoge drempel maar langs de andere kant haal je er misschien ook nog iets uit.

Ik lees graag. Ik houd ervan om me te verliezen in een verhalen, en me te laten verrassen door plotwendingen. Tijdens een examenperiode verbood mijn moeder me om naar de bibliotheek te gaan omdat ik anders niet aan studeren zou komen. Ze had wel eens geljk kunnen hebben want ik verstopte steevast een boek in mijn bureauschuif.

Een tijdje geleden hoorde ik op radio 1 een bespreking van ‘Wat is de wat’ het levensverhaal van Valentino Achak Deng opgeschreven door Dave Eggers.

Wat is de Wat ; Dave Eggers

Achak Deng is een van de ‘Lost Boys’ die in Zuid Soedan met duizenden tegelijk op de vlucht slaan. Katrien van der Schoot had Achak Deng gesproken en vertelde bijzonder aanstekelijk over het boek. Blijkbaar was ze niet de enige die het een uitstekend boek vond.
Met een boekenbon in de hand trok ik naar de winkel om terug te keren met een exemplaar van het boek. Ik was aardig op weg om me te laten meeslepen door het meeslepende verhaal tot het noodlot toesloeg. Na pagina 160 zat plots pagina 280. Ik miste dus bijna 100 pagina’s van het boek. Major afknapper! Ik kan soms slechtgezind worden over belachelijke dingen. Bijvoorbeeld als ik iets lekker wil koken en het niet lukt. Maar dat is klein bier in vergelijking met wat ik hier meemaakte. Ik zat helemaal in dat boek en ineens is het gewoon effenaf gedaan met de pret.

Natuurlijk deden ze in de winkel niet moeilijk, en wilden ze het boek ruilen maar dat moest dan wel eerst besteld worden. Het had er nog aan moeten mankeren eigenlijk maar: bye bye, zwaai zwaai avondje lezen.