Pekes en Ertjes

Bram Souffreau heeft een interessant antwoord gegeven op een blogpost van Luc Van Braekel.
Ik kan me in de meeste zaken wel vinden. Andere zijn dan weer een beetje kort door de bocht volgens mij, bijvoorbeeld het stukje over de commerciële spirit op redacties. Journalisten moeten geen ondernemers zijn. Zoals ik op Public Related al schreef denk ik niet dat het een goed idee is om die muur tussen de commerciële dienst en redactie neer te halen.

Tijdens een stage op een Wetstraat redactie voelde ik hoe ‘nieuws’ ontstond. De ene hand wast er de andere:”Ik geef jou wat, en jij geeft mij de front.” Dikke tegenvaller. Zoals Bram zegt er is geen tijd om uren tijd te steken in een verhaal dat misschien iets zou kunnen zijn. De krant voor de volgende dag moet vol en dat is wat telt. Kritisch zijn misschien nog minder.

Op de regio redactie was dit echter totaal niet het geval. Je moet buitenkomen. Mensen aanspreken in winkels en op straat. Je wagen eens aan de kant zetten en vragen waar ze mee bezig zijn. Regio correspondent zijn kwam het dichst in de buurt bij het idee van journalistiek dat ik bij aanvang van mijn studies had.

Na mijn studies ben ik een van die ‘gladde’ PR jongens geworden. En dat brengt mij bij het volgende punt: het is namelijk niet zo dat de macht van de PR machine bepaalt wat er in de krant verschijnt. Ik houd er niet van als de job die ik graag doe, op die manier wordt omschreven.

Ik zie mezelf meer iemand die kijkt wat beschikbaar is bij zijn klanten en hoe dat kan matchen met wat journalisten vragen. Met andere woorden een Provider of Content. Het lijkt soms ‘bon ton’ te zijn om alle persberichten en info af te branden, maar het is ook gewoon gemakkelijk. Dat al die verhalen (ik durf niet ‘nieuws’ schrijven) komen aanwaaien zonder enige moeite.

Verder heb ik ook enige ervaring met PR voor games en dvd’s. Met de hand op het hart. Ik heb liever dat iemand in een goed stuk eerlijk zijn mening geeft over een bepaalde titel dan de korte inhoud van de achterflap (die digitaal word doorgemaild) samen te herleiden tot drie zinnen.

Helaas gebeurt het ook dat sommigen ook gretig een bepaalde titel aanvragen om in de kast te zetten maar niet in de krant bijvoorbeeld. Dat vind ik dan weer onbegrijpelijk. Het is interessant genoeg om gratis te ontvangen, maar net niet leuk genoeg om te delen met mijn lezers? Kom op.

Gelukkig zijn er ook waartegen ik kon zeggen: “Luister, ik stuur je een exemplaar en bekijk het even. Als het waardeloos is, so be it maar ik denk dat je het goed zal vinden.” Het is een eerlijke en open manier van samenwerken, waarbij iedereen wint.

Om helemaal onpasselijk van te worden, zijn de publicaties waar alleen adverteerders welkom zijn. Het gebeurt.

Pas op het is ook niet eenvoudig, zonder een adverteerder is er geen medium. Zonder journalisten is er geen stuk voor het medium. En zonder persberichten zou het ook een pak moeilijker zijn om al die stukken te verzinnen. Het is dus nogal genuanceerd. Dat wilde ik even kwijt.