Pekes en Ertjes

Voila het zit erop. De jury is langsgeweest de werken zijn van de muur gehaald.Ik kreeg een jaar de tijd om eraan te schaven en bij te sturen. Niet alles wat op tafel kwam, was om over naar huis te schrijven maar het proces er naartoe was wel belangrijk. Locaties zoeken, proberen, wikken en wegen. Opnieuw beginnen. ’s Nachts eens terug gaan en nog een keer proberen. Beoordelen en dan beelden opnieuw maken. Tot het helemaal goed zit. Of tenminste dat hoop je dan maar. Want dan begin je terug opnieuw.

Het was redelijk intensief dankzij dat andere projectje dat er nog naast liep. Maar ik kan wel achter het resultaat staan. Het is een goede aanvulling op wat ik gedurende 4 jaar daarvoor allemaal deed. Het volgt goed de evolutie die ik heb gemaakt, volgens mij.

Daarnaast had ik nog een kleine video-installatie gemaakt. De bedoeling was om een soort contact sheet  van internetportretten te maken. Een vervolg op onderstaand beeld zeg maar.

Ik heb daarop een webpagina gemaakt met allemaal youtube video’s die automatisch beginnen spelen en in loop staan. Er ontstaat een vreemd soort chaos wanneer al die mensen door elkaar beginnen te spreken en je allemaal aankijken. De computer kan wellicht niet alle video’s gelijk laden maar in de constante stroom van geroezemoes stoort het niet. Je kan toch niet achterhalen welke stemmen bij welke gezichten horen. (je kan de pagina hier bekijken maar ze vergt redelijk veel van je computer)

Ik heb er veel plezier aan beleefd. Maar het was net lang genoeg. De ritten Mechelen- Brasschaat elke zaterdag zijn er nu even teveel aan. Geen fotografie meer voor mij volgend jaar. Ik was van plan om iets te gaan doen met koken maar ook daar ga ik even voor passen. Pas op het komt er wel nog van, het was te leuk om eens met iets anders bezig te zijn dan ‘het werk’. Even geest verruimen, en op een andere manier leren denken, ik kan het alleen maar aanbevelen.

by Night. Gaat de goede kant op. Eindelijk.

Ik heb het beeld van Diane Arbus hier al eens getoond. De jongen die een granaat in zijn handen heeft en een nogal vreemde trek op zijn gezicht heeft. Het beeld past helemaal in het complete oeuvre van Diane Arbus waar ze freaks en verschoppelingen portretteert.

Genadeloos met een flits die de vette huidplooien nog eens extra in de vers zet. Het wordt helemaal interessant wanneer je de contactvellen van Arbus er even bijneemt. Het jongetje waarvan je zou denken dat hij wat ‘issues’ heeft, blijkt gewoon een normaal kereltje. Alleen trok hij gedurende 1/60 van een seconde een raar gezicht. En net dat beeld kiest Arbus uit.

Afgelopen weekend moest ik mijn werk voorleggen aan de ‘jury’ (twee leraars) om te kijken hoever ik nu sta met mijn eindwerk. Als ik een reeks probeer te maken is dat altijd een enorm gewroet voor mij. Denken, proberen, verderwerken op wat interessant lijkt, ontdekken dat de ingeslagen weg toch nog niet de juiste was en opnieuw beginnen. Ik heb twee contactvellen gemaakt die volgens mij tonen waar ik mee bezig ben. Het is work in progress, en lang niet alle beelden zullen in de uiteindelijke reeks meegenomen worden. Welke beelden werken samen aan de muur? Welke combinatie vertelt een verhaal?

Voor mij was het duidelijk dat inkomhallen in appartementsgebouwen fotografisch interessante plaatsen zijn. Mensen doen hun best om met - soms plastieken- bloemen een gezelligheid te creeëren. Bezoekers en bewoners uitnodigend welkom heten. Ik trok op zaterdagmiddag naar Antwerpen Luchtbal. Beelden CRW 95 tot CRW 99 zijn het resultaat daarvan (hier de contacts). Het licht was nogal hard, maar de locatie leek me alleszins veelbelovend.

Ik wilde veel meer tonen van de gebruikte planten bijvoorbeeld en ben op een avond nog eens teruggegaan. Het eerste en laatste beeld op de contactsheet 1 zijn daar voorbeelden van.

De andere beelden op deze sheet zijn de inkomhallen zelf. Door het venster van de toegangsdeur gefotografeerd voor de opmerkzame kijker. Het werd langzaam licht dus die zullen wel opnieuw gemaakt moeten worden om de buitenlucht ook consistent te maken. Het was de eerste keer in deze reeks dat ik dacht, ok, ‘Im on to something”. Feedback die ik kreeg was:”misschien nog teveel, zoek de tien verschillen?”. Ik was er dus nog niet helemaal.

Ik had beelden nodig die de neutraliteit en het formalisme van Luchtbal breken. Antwerpen Zuid, Strombeek-Bever zullen wat meer menselijkheid erin moeten brengen. Dat was zaterdag. Ik heb nog twee appartementsblokken gevonden waar ik in het donker nog naartoe wil. Misschien dat die nog een interessante combinatie vormen met Luchtbal. Anders zullen die kleine decorstukken evenwicht moeten brengen in de reeks. Planten op bamboestokken, sneeuwmannen in bloempotten, foeilelijke marmer, teveel spiegels,… noem maar op.

Afwachten wat er overblijft en wat zal afvallen.