Pekes en Ertjes

Vanmorgen via mashable bij Buzzstream uitgekomen. De uitleg in het artikel leek mij alvast de moeite om me snel op te geven voor een van de invites. Zopas zag ik al een eerste review bij Jason Falls die zijn eerste ervaringen heeft neergeschreven.

Waar ik steeds vaker op bots, is dat er tools opduiken die PR professionals zouden kunnen helpen. Op zich zien ze er leuk uit, grafisch zijn ze allemaal in orde maar veelal zijn het varianten op elkaar en op basis van de Twitter API. Veel verder dan:”ok dit is wel leuk.” kom ik dikwijls niet. Wat mij interesseert is hoe we collega’s het kunnen gebruiken bij het servicen van klanten en bloggers/journalisten.

Buzzstream is daar een uitzondering op. Het zit echt goed in elkaar en is de moeite om verder in het oog te houden. Je maakt een account en vervolgens maak je twee bookmarklets aan. Niet schrikken, je moet gewoon een knopje aanklikken. Voila you’re good to go.

Als je nu op een blog of website komt, moet je de bookmarklet in je browser aanklikken. Er zal een pop-up verschijnen en de software scant de website naar alle relevante contactinformatie. E-mailgegevens, twitter account, URL’s voor contactformulieren,… en je kan manueel aanpassen waar de spiders het laten afweten of wanneer je wat grondiger te werk wil gaan. Je kan opteren om het contact aan iemand binnen het account team toe te wijzen. Even saven en je je hebt een nieuw contact in je systeem, dat helemaal opgevolgd wordt.

Vanuit Buzzstream kan je nu je contactpersoon een e-mailsturen. Het systeem zal zichzelf in BCC zetten en plaatst de mail in een contactgeschiedenis.Als je contact antwoord via twitter of mail, of zelfs je naam vermeldt op Twitter dan wordt mee toegevoegd aan de geschiedenis.

Bekijk zeker even het filmpje:

Wat een meevaller. Hoera voor social media want alle partijen waar ik over twijfel om te stemmen zijn online bezig. Ik krijg een beetje het gevoel zoals bij de bedrijven die plots iedereen beginnen te volgen zonder eens iemand aan te spreken. Of zoals @Annentom.

Het overgrote deel van bedrijven partijen, politici en Mijn Restaurant deelnemers hebben het niet begrepen. Het is niet omdat Obama verkozen is dat dit de kip met het gouden ei is. Twitter is zoals op de boer gaan en markten afschuimen. (Al vind ik Twitter eenvoudiger werken dan op markten gaan staan.)
Beeld u in dat je op een receptie bent en er komt iemand bij je staan. Hij staat daar gewoon. Zegt niets. Surprise surprise ik ga niet op op iemand stemmen omdat hij/zij een twitteraccount heeft. Hoeveel vriendjes politici hebben op facebook interesseert me nog minder. Een Obarometer is een leuke gimik maar, wanneer media proberen om zelf het nieuws te halen bij verkiezingen wordt het gênant.
Enfin ik heb een voorstel. Ik ben een onbesliste kiezer. Ik wil partijen en politici het voordeel van de twijfel geven. Meestal heb ik een vrij goed idee van wie mijn stem zal krijgen maar nu niet. Werkelijk àlle politieke partijen hebben voor mij ontzettende steken laten vallen. Echt allemaal.

Gelukkig heb ik 1 breekpunt. Ik wil samenvallende verkiezingen. De praktische bezwaren die daarover bestaan vallen in het niets met de afgelopen drie jaar waar niets gebeurde. Een constante staat van verkiezingskoorts, ik ben dat beu. Bijna alles is te herleiden tot dat probleem. Mijn vraag aan de partijen: wie is voor?

Reacties kunnen hieronder ofwel via Twitter. Dat is namelijk het tweede breekpunt, luisteren naar wat er leeft bij burgers. En dat heren en dames politici is de reden waarom social media interessant kunnen zijn voor jullie.

Een tweet van @gemarkeerd herinnerde me aan een blogpost die al een tijdje in draft stond.

Het is iets wat me eerder al was opgevallen en eerlijk gezegd een beetje ergerde. Niet zozeer dat bloggers ‘zich voor de kar laten spannen’, totaal niet. Eigenlijk meer het tegendeel. Zoals @gemarkeerd zegt: zij die de mond vol hebben over “onafhankelijke media”. Bloggers die, als ze eerlijk zijn, eigenlijk een journalist willen zijn en net daardoor hun eigen medium te weinig eer aandoen.

Ik probeer mij te verduidelijken door een parallel te trekken met de fotografie. De uitvinding van de fotografie was een revolutie. Maar in de beginjaren van het medium zie je hoe het worstelt en hunkert naar erkenning. In een poging om serieus genomen te worden als volwaardige kunstvorm. Edward Steichen bijvoorbeeld die een begenadigd schilder was.

Zoals Bert Danckaert het zegt op zijn Muur van Onbegrip:

“De foto’s die hij in het begin van de 20ste eeuw maakte, zijn prototypen van de picturalistische stijl en waren heel letterlijk beïnvloed door de schilderkunst. Het meest voor de hand liggende voorbeeld hiervan is het zelfportret dat hij in 1902 maakte met schilderspalet in de hand; de symbiose van fotografie en schilderkunst was compleet, Steichens foto’s werden zelfs als ‘paintographs’ of ‘photopaints’ omschreven.”

 ”Langzamerhand werd het duidelijk dat het picturalisme op een dood spoor zat en dat de fotografie aangewend werd om de schilderkunst en grafische kunsten te imiteren. Voortrekkers als Stieglitz ontdekten de mogelijkheden van de ‘zuivere’ fotografie en maakten kort na de eeuwwisseling de overgang naar de ‘straight photography’. Eenvoudige onderwerpen namen de plaats in van de beladen taferelen van het picturalisme en alle technische ballast werd overboord gegooid. Foto’s mochten er voortaan uitzien als foto’s: haarscherp en accuraat.”

Pas toen is fotografie volwassen geworden.

Vandaag zitten nieuwe media met hetzelfde probleem te worstelen namelijk de burgerjournalisten. Het woord vertrekt volgens mij vanuit een verkeerd standpunt nieuwe media moeten geen traditionele media willen zijn en omgekeerd. Bloggers moeten niet proberen om objectief nieuws te brengen. Hun sterkte ligt in het subjectief brengen ervan. Het zal wellicht nooit verdwijnen, maar het zou leuk zijn moest het wat minder zijn. Tot die tijd zullen de nieuwe media in hun pubertijd of erger blijven steken.

Het stof is intussen gaan liggen, maar wat was dat nu weer allemaal? Ineens staat heel het kot op stelten omdat enkele mensen een hashtag gebruiken die niet voor iedereen duidelijk is. Omdat een ons-kent-ons uitje was en in de krant heeft gestaan. Ik geloof nooit dat er sprake was van een commerciële actie. Ik keek ernaar en ik moet zeggen : ik was wat verrast over de reacties die het losweekte. Niet alleen het aantal maar ook de inhoud. Er borrelt een en ander online, dat is alvast duidelijk.
Een deel van het probleem is volgens mij een overkill aan onduidelijke hashtags en ‘creatieve’ campagnes. Ze zijn namelijk even anti-subtiel als “wilde gij poepen” gebruiken als openingszin. Het levert je misschien een leuke one night stand op maar je moet ook niet hopen op een langdurige relatie. Hetzelfde geldt voor merken imho. Merken moeten geen players willen zijn, players wekken geen vertrouwen. Helden, dat is een andere zaak.
Een salesactie promoten online, is dat wel zo een goed idee? Je kan ze leuk proberen verpakken, dat klopt. Maar een garantie op succes biedt het niet, en waaraan weeg je dat succes dan af? De doelstelling zou moeten zijn om een dialoog tot stand te brengen tussen je merk en stakeholders.Er zijn razend interessante boeken te lezen over hoe PR en Advertising elk op zoek zijn naar een nieuw evenwicht.
Welke kant het ook opgaat, als ik bekijk wat er allemaal speelt dan voel ik me erg goed aan de zijde van PR. Duurzaam. Eerlijk. Maar ook subtiel en geraffineerd. Langzaam maar zeker aan de weg timmeren, met ruimte voor bijsturingen waar nodig. Wij spreken over mensen in plaats van clicks of GRP’s. Wellicht is dat nog onze grootste asset.

Update: en er is er alweer een andere

Vorige week heb ik op de LVT blog Public Related een stukje geschreven met als titel digging gold. Het heeft ongeveer een week in draft gestaan en is meermaals compleet over een andere boeg gegooid. De aanleiding bleef echter hetzelfde namelijk de uitspraak van Peter Vandermeersch dat de muur tussen de redactie en commerciële afdeling moet verdwijnen.

Ok het is een quote waar wellicht een hele redenering achter schuilgaat maar ik schrok er toch wel van. Plots zag ik bij Clo een presentatie over hoe media verschuiven naar social media en mijn post was klaar. Mediahuizen zoeken nog altijd naar een goed business model waar nieuwe media in passen.

Een weekje na die post heeft NRC zijn hele website overboord gegooid. En verschijnt in De Standaard een artikel: wederom over de toekomst van de journalistiek. Want er is iets vreemd aan de hand. Er is meer en meer belangstelling voor nieuws maar de uitgevers slagen er niet in om dit om te zetten in cash. Mediabedrijven verliezen inkomsten en besparen op personeel, maar toch blijken er steeds meer consumenten voor nieuwsberichten te zijn. Dat blijkt uit het zesde jaarlijks rapport State of the news media.

De directeur van PEJ is Tom Rosenstiel, een professor journalistiek die als politiek verslaggever en mediaspecialist heeft gewerkt voor de Los Angeles Times en Newsweek. Hij bevestigd wat ik op Public Related vertelde. ‘Kranten moeten een manier vinden om hun websites rendabel te maken’, zegt Rosenstiel. ‘Ze hebben nog niet door dat mensen niet voor berichten zullen betalen zoals ze tot nu toe voor een krant hebben betaald. Maar er zijn nog mogelijkheden die ze niet hebben verkend.’

Rosentiel zegt verder nog dat namen van sommige journalisten krijgen meer gewicht, los van de traditionele nieuwsgroepen ‘ Veel van die journalisten zijn actief in de nieuwe media en zijn gespecialiseerd in hun onderwerpen en in hun bereik. Zo brengt de succesvolle website MinnPost enkel cultuurnieuws uit de omgeving van Minneapolis. Er is een publiek voor nieuws, en het groeit nog steeds. Als de industrie geen manier vindt om dat rendabel te maken, zullen individuele journalisten of andere bedrijven het wel doen.’

Als het in de krant staat zal het wel kloppen zeker?

De meesten zullen de Plain English filmpjes wel kennen neem ik aan. Deze had ik echter nog niet gezien:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=MpIOClX1jPE]